Wat is AOD-9604?

AOD-9604 is een in het lab gemaakt peptide, dus een korte keten van aminozuren. Het bootst een klein deel na van menselijk groeihormoon, het eiwit dat de hypofyse afgeeft om de groei en veel onderdelen van de stofwisseling te regelen.

Een stuk van het uiteinde

Groeihormoon telt 191 aminozuren. Het laatste deel van de keten, posities 177 tot 191, luidt Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Val-Ser-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe. AOD-9604 is dit segment van 15 aminozuren met een tyrosine ervoor, samen 16. Wetenschappers schrijven het soms als Tyr-hGH177-191.

De onderzoekers die het ontwierpen, wilden het deel van groeihormoon behouden dat vet beïnvloedt, en de delen weglaten die verantwoordelijk zijn voor groei en voor een hogere bloedsuiker.

Hoe het verschilt van groeihormoon

• Geen binding aan de receptor: in laboratoriumtests hechtte het zich niet aan de groeihormoonreceptor, waarlangs het volledige hormoon de meeste effecten geeft.
• Geen groeisignaal: het liet cellen niet delen zoals groeihormoon dat doet.
• Geen stijging van IGF-1: in studies bij mensen verhoogde het IGF-1 niet, de groeifactor die groeihormoon normaal opdrijft.
• Bloedsuiker: dierstudies en studies bij mensen vonden geen verslechtering van de glucoseregulatie, een bekende bijwerking van het volledige hormoon.

Wat het in vetweefsel lijkt te doen

In studies bij knaagdieren remde het fragment de lipogenese, het aanmaken van nieuw vet, en verhoogde het de lipolyse, de afbraak van opgeslagen vet tot vetzuren en glycerol. Behandelde muizen met overgewicht verbrandden ook meer vet als energiebron.

Hoe dit precies gebeurt, is nog niet duidelijk. Een studie uit 2001 zag dat AOD-9604 de hoeveelheid bèta-3-adrenerge receptor verhoogde, een schakelaar op vetcellen die op adrenaline reageert. Bij muizen zonder die receptor verhoogde het fragment op korte termijn toch de vetverbranding, dus de receptor kan niet de hele verklaring zijn.

De kern

• AOD-9604 is een kopie van 16 aminozuren van het uiteinde van groeihormoon, plus één tyrosine.
• Het werkt niet via de groeihormoonreceptor.
• Bij dieren remde het de vetaanwas en versterkte het de vetafbraak.
• Het precieze werkingsmechanisme is nooit volledig opgehelderd.